Hulpeloos

Als je na de geboorte van een baby niks zou doen aan verbinding dan gaat ie dood. Maar die baby is slim geboren. Die dicteert zijn ouders. Je zou ook kunnen zeggen dat het wurm hulpeloos is omdat ie voor bijna alles zijn ouders nodig heeft. Maar dat lijkt me niet helemaal kloppen. Het is maar net hoe je naar autonomie en hulpeloosheid kijkt.

Als ik op kraamvisite ga dan is het die baby die de bekende en vertrouwde omgang heeft veranderd. En dat in no time! Zo’n klein schatje is in staat om het hele huishouden om te gooien. Dat mormeltje opereert autonoom. Het schreeuwt en de ouder snelt er naartoe. Het krijst en het krijgt een schone luier. Het jengelt en er wordt gebadderd. Het is buiten zinnen en er komt eten. En als aan alle verwennerij voldaan is dan knort het in een wiegje weer vrolijk verder. Allemaal autonome acties zou ik zeggen, niks hulpeloos. Die baby dirigeert met zijn bewegingen de ouder. Zéér effectief. Met een beetje mazzel wordt het een prinsje. 

Al meteen na de geboorte ontstaat er op natuurlijke wijze een verbinding tussen ouder en kind. Van begin af aan passen ze zich, door de wederzijdse bewegingen, aan elkaar aan. Ze gaan door de omgang elkaar herkennen en kennen. Als het goed verloopt gaan ze op elkaar vertrouwen. Ze leren door de omgang elkaars bewegingen verstaan. Als de ouder het mis heeft, dan laat zo’n schurkje van zich horen. De spierspanning doet dan graag mee. Aan alles is te zien en te horen dat er iets niet oké is. Dat knuffeldier haalt alles uit de kast om duidelijk te maken dat er iets nodig is. Blijkbaar moet de ouder aan de bak om het samen weer prettig te hebben. Soms een uitputtende klus. 

Die kleine schat zet alles in om duidelijk te maken hoe die het beste ontwikkelen kan. ‘Te onderscheidend helpt me niet en te veel van hetzelfde is saai’, geeft die zuigeling dan aan. De hulpeloze ouder gaat op onderzoek uit. Die wil de lieveling het allerbeste geven. Die is permanent op zoek om het samen fijn te hebben. Het is de ouder die de mogelijkheid heeft om op zoek te gaan. Die kan iets anders doen om de balans in de relatie te herstellen. Hier leert de baby meteen van. Last kan komen en gaan. De eigen inzet kun je starten en stoppen, de omgeving is daarbij belangrijk. In het hele verdere leven gebruikt het mensenkind de kwaliteit van inzetten, en stoppen waar nodig. Vanaf de geboorte wordt dit in de relatie uitgezocht. Die ervaring gaat een mensenleven mee. 

Carine, Maart ‘26