Tweeduizend zesentwintig

Alweer een nieuw jaar. Het verleden neem ik mee in mijn geheugen, het heden beleef ik nu en naar de toekomst ben ik nieuwsgierig. Nieuwsgierig zijn, dat wakkert een nieuwjaar bij mij aan. Niet dat ik passief nieuwsgierig zit te zijn, ik doe van alles om er ook in de toekomst iets van te maken. Mijn geschiedenis helpt mij daarbij.

Zo heb ik een denkbeeldig lijstje met flops en tops vanuit mijn geschiedenis. De flops zijn er om van te leren en de tops om van te genieten. Als ik met anderen spreek over flops en tops dan heb ik altijd een aardig gesprekje. Niemand heeft eenzelfde ervaring, maar wel een soort gelijke. Een verhaal roept weer een eigen herinnering op. Er valt dus altijd wat te delen en te leren. Altijd, elke dag, ieder moment. 

In mijn praktijk analyseren we filmmateriaal. Een analyseschema leidt ons door de film. We leren daar naar de relatie te kijken, de wederkerigheid. De belangrijkste persoon is de hulpgever. Die gaat ervoor zorgen dat een hulpvrager kan groeien in zijn ontwikkeling. Op het eerste gezicht ziet het filmmateriaal er prima uit. Geen excessen, er wordt gebabbeld en gelachen. “Prima toch! Niks meer aan doen!” wordt er gezegd. Er valt een stilte. We gaan volgens het schema naar de relatie kijken en dan ziet iedereen dat de interactie niet wederkerig is. 

De top verwordt tot een flop, realiseren de meesten zich. Op de film is te zien dat de hulpgever tegen de tafelrand aanzit, voorovergebogen richting de hulpvrager en praat. De hulpvrager zit met zijn rug tegen de stoelleuning aan en kijkt naar zijn handen waarin een sleutelbos zit. Zijn antwoorden zijn korter dan de vragen. De hulpgever moet om het antwoord lachen. Ja, er wordt gepraat en gelachen maar er is in hun gedrag niet meer overeenkomst te vinden dan dat ze allebei iets gezegd hebben. Ze zitten beiden anders, praten anders en hilariteit komt maar bij 1 persoon voor.  

In de kroeg ziet een prettig contact er anders uit. Dan zie je op een afstandje al wie er bij elkaar horen. Ze zitten ongeveer hetzelfde, praten over hetzelfde en lachen vaak tegelijk, 180 graden anders dan bij de getoonde film. Nu hoeft een hulpverleningscontact er niet uit te zien zoals in de kroeg, maar een prettig contact heeft wel meer overeenkomstige bewegingen dan nu getoond is. 

Er valt veel meer te zien als je anders dan oppervlakkig kijkt. Alle ingrediënten van prettig contact zijn zichtbaar op de film. Ze zitten aan een tafel, praten en lachen, echter er is een onbalans in wederkerig contact te zien. Gezamenlijkheid is nodig om het samen prettig te hebben en een beetje onderscheid om elkaar te voeden. Door de relatie onder de loep te nemen is iedereen wat anders gaan zien dan bij aanvang. We hebben weer geleerd van de getoonde film. Top! De volgende keer wordt het contact anders aangepakt was de conclusie. 

Anders kijken, is anders doen, is anders bereiken!

Carine jan. ‘26